Laurine Vandepitte

Zomer

het regende gisteren

dus knielen tuinstoelen vandaag

voor de tuintafel van morgen

de gemummificeerde laurier herleeft

lichtgroen tussen de Zeeuwse knopjes,

waar het ridderspoor van geen wijken weten wil

onze lieve vrouw heeft weer d’ r gele mantel

uitgespreid over het tuinpad, waar s’ avonds

tuinfakkels op wacht staan bij de judaspenning

vergeet-me-niet oogt vergeetachtig vandaag

hortensia kent geen onderscheid tussen man en vrouw

kleedt zich soms roze, veel vaker blauw

zon ziet zich weerspiegeld in de verregende vijver

een witte Pers bovenop de pergola knipoogt naar alles

wuift met zijn staart wolken weg!

© Laurine Vandepitte

Het was prachtig weer, niet te heet en toch zonnig, het ideale weer om te gaan lopen!

Donny Duizendpoot trok zijn schoenenkast open en deed een greep naar zijn loopschoenen. De vorige week had hij er een vrachtwagen vol besteld! Gisteren waren ze eindelijk gearriveerd, glimmend nieuw en ze roken nog heerlijk naar leer! Eén voor één deed hij ze allemaal aan zijn pootjes. Hij strikte de veters lekker strak, want dat liep lekkerder, vond hij.

In de keuken vulde hij een paar flessen met water. Die stak hij in zijn rugzak, naast de appels en zijn boterhammen. Hij stopte er een pakje druivensuiker bij en ging toen vrolijk op stap!

Donny hield er meteen flink de pas in en kwam op zijn nieuwe schoenen vlot vooruit. Daar kwam hij al aan bij de rivier!

Ik loop een stukje met je mee!, brulde deze.

Haal mij maar in, als je kan!, grinnikte Donny. Hij zette het op een lopen en de rivier liep, zo hard als ie kon, mee. Zijn water ging er van kolken en het stroomde steeds wilder! Donny rende nóg harder en leek weldra een sneltrein. De rivier minderde echter vaart, werd weer smaller en veranderde tenslotte in een beek.

Gewonnen!, lachte Donny Duizendpoot.

Gefeliciteerd! , borrelde de beek -die eerst rivier was- en kwam tot rust bij een dorp.

Donny ging even zitten, langs de oever en dronk wat. Toen zette hij zijn tocht verder. Ginds rende een eekhoorn over de weg. Donny liep op hem af.

Hé! Wat een leuk zicht, die duizend pootjes in kleurige loopschoenen met glitterveters!

Maar, wát doe jij hier?, vroeg de eekhoorn.

Oefenen voor de marathon, antwoordde Donny. Van ‘t najaar wil ik in Griekenland de oude marathonroute lopen, dus moet ik nu flink doorstappen! Weer zette hij het op een lopen en de eekhoorn sprintte gezellig een stuk met hem mee. Hun hele lijf golfde ervan! Algauw hield  de eekhoorn het voor gezien, want springen van tak naar tak ging hem toch stukken beter af! Hij hijgde ervan en zwaaide de duizendpoot met z’n krulstaart gedág.

Doei!, riep Donny terug en verdween zingend achter de horizon. Hij vervolgde zijn pad en kwam bij de spoorweg aan. Daar kwam net de Hoge Snelheids Trein aangeraasd!

Om ‘t er hardst?, vroeg Donny hem.

Oké!, floot de trein, probeer mij maar in te halen!

Kedjok, kedjok, kedjok!, ratelden Donny’s duizend voeten over de rails! Naarmate hij harder liep maakten zijn voeten steeds gekkere geluiden en bij de splitsing stak hij de trein voorbij! Alle passagiers klapten in hun handen voor die dappere duizendpoot. Deze zwaaide vriendelijk terug en besloot bij de volgende tweesprong een andere route te lopen.

De trein nam het sportief op, blies nog een fluittoon tot afscheid en riep Donny Duizendpoot na.

Bravo! Jij bent de supersnelste! Nog veel succes en tot ziens! Jij wint vast de marathon!

Donny Duizendpoot naderde een groep wandelaars en paste zijn snelheid aan. Hij ging een kilometer verder in de berm zitten, at een paar boterhammen en dronk wat en wachtte hen op.

Wat zie jij er vrolijk uit!, zeiden de wandelaars. Wat een prachtige loopschoenen trouwens! Jij lijkt wel die duizendpoot, die wij laatst op de foto in de krant zagen staan!

Hoezo?, vroeg Donny.

Weet jij het niet?, antwoordden zij verbaasd, dan ben jij vast al héél lang aan het lopen!

Wat is er dan gebeurd?, wou Donny weten.

Het stond met grote vette koppen op de voorpagina van alle kranten!, riepen de wandelaars in koor.” Donny Duizendpoot heeft zichzélf voorbijgerend!Hij wou de marathon van Griekenland lopen en oefende zó flink, dat hij zelfs de tijd vooruitliep! Hij won álle loopwedstrijden van de hele wereld en had zo’n haast, dat hij niet eens zijn prijzen in ontvangst kon nemen! Bij zijn thuiskomst wachten er bérgen trofeeën op hem!”

Gut!, zuchtte Donny Duizendpoot, toen hij dit hoorde. Dan mag ik wel huiswaarts beginnen gaan. Meteen voegde hij de daad bij het woord.

Hoera voor onze held!, juichten de wandelaars. Jij wordt onze mascotte! Lang leve Donny Duizendpoot! Wacht even, wat komt daar in de verte?

Donny draaide zich om, keek en werd een beetje verlegen. Ginds naderde de fanfare, met de burgemeester voorop! Een bonte kinderstoet, met wapperende vlaggetjes in de hand, liep zo ver je kon zien achter hem aan. De wandelaars vormden een erehaag en de dorpelingen riepen: Driewerf hoera!

Donny nam - na de kus van de Wandelmiss- blozend de titel van “Ereburger van Wandelstad” in ontvangst. De burgemeester speldde hem de bijbehorende medaille op en de plaatselijke bakker schonk hem een reuzentaart. Ginds, in de bocht, zag Donny Duizendpoot zijn huis! Er stond inderdaad een hemelhoge berg trofeeën naast!

Weet je wat?, zei Donny, laat ons met z’n allen een knalfeest vieren! Iedereen krijgt één van mijn trofeeën als aandenken. Dan eten wij samen de taart op en daarna dansen wij de polonaise!

Geweldig! Té gek! Bedankt!, riepen de wandelaars. Wanneer begint het feest?, wilden de anderen weten.

Nu!, lachte de burgemeester en gaf het startschot. De fanfare speelde een vrolijke mars en daar gingen zij, met Donny Duizendpoot voorop, van dorp naar dorp en steeds verder.

Zijn zij bij u nog niet langs geweest, zegt u? Luister dan maar, dan hoort u ze vast in de verte komen! Doei! Tot ziens!

(c)Laurine Vandepitte