Laurine's profile Laurine VandepittePhotosBlogListsMore ![]() | Help |
Laurine Vandepittewelkom op de space van Laurine Vandepitte |
||||||||||||||||
|
|
July 04 Especially to all my American friends: happy 4th of July! Vandaag speciaal voor alle space-vrienden in Amerika! Maar ook alle andere vrienden wens ik een hele fijne dag en een heerlijk weekend! Hug from Laurine MySpace Graphics & MySpace Layouts Hartelijke groeten uit tropisch Breskens!Dag vrienden!
Wat een hitte! Dertig graden vandaag en heel veel ozon in de lucht, oeioei! Ik houd van warm weer en kan er in het buitenland zeer goed tegen, maar hier is het meteen ook vochtig en dat is een ander paar mouwen! Dan wordt het meteen benauwd. Het valt mij al een paar jaar op, dat de zon steeds intenser gaat branden. Het eerst merkte ik dat in Griekenland. Na een paar minuten kon ik de zonnestralen niet meer verdragen op mijn reeds lichtjes gebruinde huid. Ik dacht toen nog: "Ach ja, Griekenland ligt ook veel dichter tegen de evenaar dan Nederland! Het komt vast daardoor".
Gisteren had ik hetzelfde echter in mijn eigen tuintje, toen ik daar even welgeteld twee minuten met de buren over de schutting heen stond te praten! Het leek net alsof ik de föhn te dicht bij mijn nek hield!Toch gevaarlijk hoor, die ozonstralen! Ik ben maar snel weer naar binnen gegaan en heb me de rest van de dag heel rustig gehouden, heel de week trouwens en de week daarvoor ook. Mijn benen leken wel stokken en elk botje deed zeer. Toen ben ik maar op de bank gaan liggen, tot het wat zakte. Wellicht hebben veel mensen nu last van de voor ons extreme hitte.
Vandaag moest ik ineens terugdenken aan een vakantie in Egypte, héél lang geleden. Ik droeg er de inheemse kledij en daarin viel de hitte goed te dragen. De Egyptenaren spraken er mij vriendelijk op aan en vroegen of ik ook een moslima was. Nee, antwoordde ik eerlijk, maar ik respecteer uw cultuur. Dat vonden zij fijn en ik ook.
Als het daar 40 á 55 graden Celsius is, dan kan je maar beter een witte sluier dragen ook, want dan is je gezichtshuid tenminste een beetje beschermd tegen de felle ultraviolette stralen en de hete woestijnwind! De mensen dragen die kleding tenslotte niet zomaar. Vroeger droegen de vrouwen bij ons ook altijd een sjaaltje of een hoedje met een sluier ervoor tegen de hitte. Tegen de zomerhitte, om naar de kerk te gaan, of bij de rijke dames om niet bruin te worden!
Tegenwoordig willen de meeste Westerse mensen ten koste van alles maar zo bruin mogelijk worden, maar of dat nu zo slim is? Ieder mag het zelf beslissen, maar ik kan er zeker niet tegen. Ik vind er ook niks aan om urenlang te liggen bakken tot je er gaar en duizelig van wordt. Niet op het strand en ook niet aan een zwembad, want ik verveel er me binnen de kortste keren nog morsdood ook!
Maar! Vandaag heb ik hét middel tegen overdreven hitte in huis gevonden en meteen toegepast! Eureka! De koelvrieskist was al héél lang aan een grondige schoonmaakbeurt toe. Dus heb ik de inhoud ervan vanmiddag overgeladen in een ouder exemplaar "voor noodgevallen en onvoorziene poetsaanvallen". Met de deuren van de andere koelvrieskist wagenwijd open werd het in de keuken meteen een stuk frisser en het scheelde een stuk in de ontdooitijd ook! Morgenochtend in alle koelte zal ik rustig een sopje van water met azijn maken. Als alles weer blinkt, dan zal ik rustig denken of ik de oudere of de nieuwere koelvrieskist wil gebruiken. Het sleutelwoord is dus: rustig aandoen en letterlijk het hoofd koel houden, desnoods in het vriesgedeelte! Altijd nog beter dan uren liggen smelten in de ozonstraling met de kans om er later huidkanker aan over te houden.
Dus vrienden, als jullie het óók veel te warm hebben: ga de koelkast te lijf! Tot wederhoren!
Laurine Vandepitte
June 30 In Memoriam Chris Ferket 06/09/1929 - 18/06/2009Weer is een vriend plotseling heengegaan
Dag vrienden,
Vandaag ben ik in shock, want gisteravond las ik op het Internet dat een dierbare vriend van mij onverwacht plotseling is overleden: Chris Ferket. Ik was wat aan het surfen en klikte de link Leefspoor aan van de Hilversumse dichter Ton Luiting, ook een vriend van mij. Daarin las ik dat onze gezamenlijke vriend al een dag of tien daarvoor gestorven was. Chris Ferket was een gevierde (beeld)kunstenaar, die destijds o.a. het initiatief nam voor de Beelden langs de Schelde, aan de dijk te Terneuzen. Een van zijn geliefde onderwerpen was ook Reynaert de Vos. Over de hele wereld prijken vele van zijn prachtige monumentale beelden. OP 11 juli 2009 zal men hem in Terneuzen herdenken, tijdens de opening van de nieuwste beeldenroute aldaar, las ik op Menslinq.nl .
Ik kon eerst niet geloven dat hij overleden was, want had Chris een kleine maand geleden nog persoonlijk ontmoet en gesproken tijdens de Concept Poëziedag te Eernegem/Ichtegem(B). Toen zag hij er nog zeer energiek uit als gewoonlijk en hij signeerde er zijn prachtige litho’s. Hij plaagde mij toen schalks door te zeggen dat hij voor het eerst in onze jarenlange vriendschap géén kus van mij gehad had, maar dat hij mij desondanks toch maar een van zijn mooie litho’s zou schenken. Zo was Chris ten voeten uit: altijd in voor een grap, maar ook een goedhartige medemens!
Hij leerde mij destijds in 1994 op het Ovenveld te Melle de fijne kneepjes van het boetseren en gaf me er ook vaak wijze raad op menselijk vlak. Feitelijk was hij een soort vaderfiguur. Alhoewel wij elkaar de laatste jaren nog maar sporadisch zagen was de vriendschap altijd intact gebleven. Ik schreef het al eerder: niet de kwantiteit van het elkaar ontmoeten is belangrijk, maar wel de kwaliteit ervan. Wij hebben destijds vaak samen gelachen, maar ook elkaar getroost in geval van nood. Dát maakte het zo mooi: niets moest, de vriendschap was er gewoon onvoorwaardelijk. Ik ben er hem heel dankbaar voor.
Helaas! Nu is Chris niet meer hier. Ik weet wel dat sterven alleen maar overgaan is naar een veel betere wereld. Wellicht mag ik hem daar ooit eens terugzien.
Laurine Vandepitte Weer is een vriend plotseling heengegaanDag vrienden,
Vandaag ben ik in shock, want gisteravond pas las ik op het internet dat mij een zeer dierbare vriend ontvallen is: Chris Ferket. Hij was al tien dagen dood eer ik het wist en het doet raar, te beseffen dat niemand een seintje gegeven heeft. Ik was aan het surfen over het Internet en klikte de link Leefspoor aan van de Hilversumse dichter Ton Luiting, ook een vriend van mij. Daar las ik tot mijn grote ontzetting dat Chris Ferket gestorven was. Hij is de beeldend kunstenaar die destijds o. a. het initiatief nam voor de Beelden aan de Schelde, op de dijk te Terneuzen. (Op 11 juli 2009 zal men hem daar herdenken, las ik)
Ik kon zijn overlijden eerst niet geloven, want een kleine maand geleden hadden wij elkaar nog ontmoet tijdens de Concept Poëziedag in Eernegem/Ichtegem(B) en toen zag hij er zoals altijd zeer energiek uit! Hij zat zoals altijd vol grapjes en signeerde er zijn prachtige litho's. Hij plaagde mij zelfs nog door schalks op te merken dat het de eerste keer in onze jarenlange vriendschap was, dat hij géén kus van mij gekregen had!(maar dat ik desondanks tóch een mooie litho van hem zou krijgen) Zo was Chris ten voeten uit: een veelzijdige gevierde kunstenaar, maar bovenal een échte mensenvriend!
Hij leerde mij destijds in 1994 op het Ovenveld te Melle(B) de fijne kneepjes van het boetseren en gaf me vaak goede raad op menselijk vlak. Feitelijk was hij ook een soort vaderfiguur, al zagen wij elkaar de laatste jaren sporadisch. Ik schreef het al eerder: niet de kwantiteit van het elkaar zien en/of ontmoeten is belangrijk, maar wel de kwaliteit ervan! Wij hebben in het verleden veel samen gelachen en af en toe ook wel eens elkaar troost geboden. Zulke dingen zijn waardevol in een mensenleven.
Daar kan niets tegenop. Daardoor blijft zulk een vriendschap ook bestaan, omdat niets moet en je elkaar onvoorwaardelijk aanvaard.
Helaas! Aan onze aardse vriendschap is nu een eind gekomen en ik voel me triest, ondanks dat ik besef dat sterven alleen maar overgaan is naar een betere wereld. Wellicht zien wij elkaar daar ooit nog eens weer. Bedankt voor je bezoek!
|
recensies
|
||||||||||||||
|
|