 | | |
| | |
|
Spaces home  Laurine VandepittePhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
Laurine Vandepittewelkom op de space van Laurine Vandepitte
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
July 17 Een eigen gedichtVlinder
Je fladdert speels hier
dan dartel weer daar!
Iedereen volgt jouw bewegingen
bewondert jouw mooie kleuren
maar niemand ziet jouw ziel.
Schijnbaar houd jij van iedereen
wat weten zij van jouw gebroken hart?
En je speurtocht naar liefde?
Wie voelt jouw pijn?
Vlieg maar!
Zweef maar door mijn dromen!
Ooit bereik jij het licht!
(c)Laurine Vandepitte July 14 Reggie, de rasta-rups, een sprookjeEr was eens een rups, die wel zulk lang haar had, dat de apen er soms in rondslingerden!
Hij zag er heel artistiek uit met zijn dreadlock-haarbos en zijn lievelingsmuziek was reggae. Volgens hem was dat heel rustgevende muziek, waar je heel vrolijk van werd. Hoe kon het ook anders? De zon scheen altijd waar hij woonde! In zo’n paradijs wil iedereen toch wonen?
Yeah, man! Reggie de rasta-rups vond dat ie maar geboft had. Hij kroop maar een eind weg door ‘t leven, zong onderweg wat reggae-liedjes voor de kost en was op zijn manier gelukkig.
Zéker als zijn vriendin, Sluimer de slak, in de buurt was.
Op zekere dag haperde Reggie de rasta-rups met zijn lange haren achter een boomtak. Daar hing hij ineens te bengelen! Hij zwiepte wat heen en weer en maakte zich -als een springveer- beurtelings klein en héél lang . Dit alles herhaalde hij wel meer dan twintig keer, maar het hielp niet, klonk alleen heel muzikaal,dát wel. Sluimer de slak zat een paar takjes hoger dan Reggie. Ze at smakelijk een groen blaadje op en had nog niets in de gaten.Reggie de rasta-rups ging rustig door met benji-jumpen maar kreeg zijn dreadlocks niet los!
Jij lijkt wel een accordeon! Het klinkt goed hoor! Waarom speel je geen tango voor mij?, riep iemand, die onder de boom zat. Tango is heel modern en je kunt er heerlijk op dansen!
Als jij mij uit mijn nestels bevrijdt, dan speel ik voor jou een tango!, riep Reggie brutaal terug.
Hij keek omlaag en ontdekte tot zijn grote schrik toen pas wie hij geantwoord had!
De grote dikke kok van het restaurant naast zijn boom stond niet bepaald als “grootste slakkenvriend” bekend! Reggie had onbedoeld zijn vriendin Sluimer de slak in gevaar gebracht! Vele van haar franse familieleden hadden door deze kok met foto en al als delicatesse bovenaan zijn menukaart gestaan. Daarna had de kok hen op een zogenaamd slakkenbordje gepresenteerd aan de mensen! De rillingen liepen Reggie nóg over de rug!
Oei!Oei!, dacht Reggie.Hoe moet ik ons uit deze gevaarlijke situatie redden?
De kok ging rechtopstaan en plukte Reggie aan z’n lange haren zó uit de boom! Daarna hield hij hem omhoog en keek hem met z’n grote donkere ogen héél geïnteresseerd aan!Toen zag de kok ook Sluimer de slak zitten! Zij bibberde over heel haar glibberige lijfje en kroop in haar schelp. De kok plukte nu ook Sluimer’s schelp uit de boom!
Reggie’s hersens draaiden overuren! Hij moest een list verzinnen, om Sluimer uit de buurt van de kok zijn kookpannen te houden!
Wist jij, dat langharige rupsen erg giftig zijn?, vroeg hij aan de kok.Ik heb net mijn vriendin gekust, zie je. Nu is zij net zo giftig als ik!
Het is ook altijd wát met rasta-rupsen!, bromde de kok. Ik wou net een nieuw escargot- recept uitproberen en nu verpest jij het!
Ik weet het goedgemaakt!, zei Reggie slim. Laat Sluimer en mij een show opvoeren in jouw restaurant! Wij zullen voor jou de tango dansen op mijn muziek! Het enige, dat ik als loon vraag, is een krop sla voor ons tweetjes! Dat lijkt mij een eerlijke deal man, of niet soms?
Je doet maar! Als ik maar flink veel klanten krijg!, glunderde de kok. In gedachten zag hij al bergen euro’s zijn kassa instromen! Zijn zaak kon wel een extra publiekstrekker gebruiken, wist ook Reggie de rasta-rups. De toeristen werden de laatste tijd steeds verwender en eisten steeds betere waar voor hun geld. Reggae was een beetje op z’n terugkeer, maar tango was dé hype! Ze hingen een affiche voor het raam en gingen hun mooiste danskleren aandoen.
Het restaurant zat propvol die avond.Iedereen had heerlijk gegeten en wachtte op de show. Helemaal voorin de zaal was een podium gemaakt. Het doek ging langzaam op...
Reggie hing aan een tak boven het aquarium met de goudvissen. In zijn lange haren schommelde Sluimer de slak. Ze had haar mooiste roze glitterjurk aan, die zo mooi kleurde bij Reggie’s veelkleurige danspak! Ze wierpen een kushandje naar hun publiek.
Iedereen applaudisseerde voor hen! Toen trommelde de kok met een soeplepel op een pan, als teken dat de muziek kon beginnen! Reggie rekte zich melodieus uit en kromp weer ineen ,op de tonen van een heuse tango! Sluimer vleide zich tegen hem aan en toen begonnen zij te dansen.
Het publiek was wild-enthousiast en begon prompt mee te dansen!
De kok wreef zich verheugd in de handen. Hij besloot om voorlopig maar géén slakken meer op het menu te zetten. Je wist immers maar nooit of er nog méér artistieke slakken op aarde rondkropen? Of nog méér Reggie’s? Zo’n gouden kassucessen kon je toch niet opeten?
Reggie en Sluimer hadden, toen ze dit wel zéér goede nieuws hoorden, de avond van hun leven! Zij dansten gewoon door, tot zij de allerlaatsten op de dansvloer waren. Het werd al weer licht! De kok was allang in slaap gevallen, dus verdwenen zij stilletjes en zochten een veilige schuilplaats op!
Niemand heeft hen in tijden meer gezien, maar je kan er zeker van zijn! Als er ergens reggae gezongen of tango gedanst wordt, dán zijn zij vast weer in de buurt!
(c) Laurine Vandepitte Een bank vol vogels, i.m. voor een knusse zitbankEen bank vol vogels
Mijn hart weent om mijn “roze” bankje wij deelden zoveel jaren samen lief en leed en werden samen grijs.
Toch bleef er altijd veerkracht en zonnigheid in ons beider leven, ondanks ’t voortdurende gemopper van de buitenwacht, die ons veel liever ergens anders had gezien. Nu is het ze dan eindelijk gelukt!
Jij moest wijken naar de vuilnisbelt mijn trouwe bankje, mijn steun door niemand anders te vervangen…
Voor mij leefden al jouw roze vogels als de zon op jouw rimpels scheen schoon kon ik je niet meer krijgen, je had –net zoals ik – teveel te verduren gehad en was al tweedehands toen ik je kocht.
Ik bood jou met liefde een plaats in mijn huis aan en genoot dagelijks van jouw doorleefde aanblik. Dominantie van derden eist thans een zware tol.
Al staat er reeds een nieuwere bank op jouw plaats, ik mis jou! Jou had ik zelf gekozen en altijd beschermd, tot een ander harteloos over jouw lot besliste. Zullen ze mij –later - ook bij zware storm en regen dumpen, als ik te oud geworden ben voor dit huis?
©Laurine Vandepitte July 13 Een vriendschapsvlinder voor u!Aan al mijn vrienden/bezoekers zend ik symbolisch deze vredesvlinder. Ik hoop dat hij u gelukkig maakt! I send this butterfly of Peace to all my friends and visitors. I hope it will bring you lots of hapiness! Have a nice day!  MySpace Graphics & MySpace Layouts July 07 Een goed hulpmiddel tegen onverwerkt verdrietIk zie het bij zoveel mensen en word er vrijwel dagelijks mee geconfronteerd: zoveel onverwerkt verdriet!
Het zou niet mogen hé? Ik heb ooit traumaverwerking gedaan volgens de Jean Jensonmethode, dat helpt nog steeds erg goed. Ik herken in velen van u het gekwetste kind, net als bij mij. Soms heeft een mens(of een kind)zo danig veel verdriet of angsten verkropt, dat ie er niet eens meer weet van heeft. Dat kan zich vele jaren later ineens openbaren in allerlei onverklaarbare stemmingen. Bijvoorbeeld: als ik teleurgesteld ben in iemand en het geen plaats kan geven waarom het mij vandaag de dag zo extreem veel verdriet doet. Dán is er meestal sprake van een heel oud kinderverdriet. De tegenwoordige verdrietveroorzaker herinnert op zo'n moment mijn diepste onderbewustzijn aan een gelijkaardig feit uit een verdrongen verleden.
Volgens Jean Jenson moet je dan iets heel simpels doen om het verdriet eruit te laten komen. Zet jezelf neer op een rustige plaats, waar je door niemand gestoord wordt(al zou dat op het toilet zijn!) en laat je verdriet rustig naar boven komen. Als de tranen komen, veeg ze dan onder geen beding af! Laat ze vloeien, al loopt daarbij het snot uit je neus, maar je mag het absoluut niet afvegen! Je kan altijd een papieren zakdoekje op je kleding of op tafel leggen, waar je het op kan laten druipen. Je zal heel snel merken(tijdens het letterlijk snotteren)dat er meer aan de hand was dan je op het eerste zicht dacht.
Door te huilen als een kind komt ineens de ware reden van je verdriet naar boven! Je herinnert je opeens de oude feiten, maar kunt ze nu aan als een volwassen mens, omdat je tezelfdertijd beseft dat er nu geen reden meer is om bang te zijn voor de belager, omdat jij nu immers ook volwassen bent! Goed hé? Ik raad je aan om tijdens zo'n therapeutische huilbui alles van je af te schrijven, dan helpt het nog beter, maar ondertussen NIET JE NEUS SNUITEN.
Je zal zien dat je nadien extra energie hebt en ontdekken dat je feitelijk niet boos of verdrietig was op de huidige teleursteller, maar op iemand uit het verleden. In zo'n geval heb je machteloos afgereageerd op zogenaamd de verkeerde persoon. Oké, je hebt er misschien terecht ruzie mee gemaakt, maar de extreme woede of het onverklaarbare extra verdriet, dát was een onverwerkt restant uit het verleden en dát moest er dringend uit! Probeer het maar eens uit.
Vele mensen die iemand door de dood verliezen beseffen ook niet dat ze niet alleen verdriet hebben, maar ook boos zijn op de overledene. Waarom liet hij of zij hen ineens zomaar achter? Hoe moesten de nabestaanden het zomaar ineens in hun eentje redden? Waarom sprak de dierbare niet met hen over zijn zorgen, ziekte of problemen? De overblijvers verkeren in een shocktoestand, maar velen verdringen die onverdraaglijke (geestelijke) pijn. Op dat moment doen zij net hetzelfde als de mishandelde kinderen. De gevolgen van dit soort onverwerkt verdriet komen vaak pas vele jaren later aan het licht, met dezelfde gedragskenmerken als boven vermeld. Ook hier raad ik de slachtoffers aan om de Jean Jensonmethode toe te passen. Het slachtoffer speelt meestal jarenlang de rol van vrolijk mens en verstopt z'n verdriet achter een masker van grappen. Doordat wij al vele jaren lang in een zeer harde maatschappij leven, denken de meesten dat zij hun zorgen alleen op moeten (kunnen) lossen. Wanneer dat niet lukt, zoeken zij hun toevlucht in een af andere drug: teveel werken, teveel kopen, teveel snoepen, teveel drinken, teveel eten, teveel vriendjes, teveel medicijnen. TEVEEL OUD VERDRIET DUS !
Om al die medemensen, lotgenoten van het leven, zou ik het liefst van al mijn armen heen slaan, om samen met hen het oude verdriet eruit te huilen. Om hen weer een kans te geven op een gelukkig leven.Het heeft mij ook vele jaren gekost en het kost mij nog steeds af en toe moeite, maar het kán en het mág eruit! Als je het alleen wil verwerken dan mag dat, maar het moet niet! Niemand verwacht van jou het onmogelijke. Ik vond het destijds eerst ook maar zwak van mezelf om deskundige hulp te vragen, gesprekstherapie van mens tot mens. Later besefte ik pas, dat zoiets feitelijk ook in je eentje vechten voor je geluk is, zij het met behulp van een (ervarings)deskundige.
Tenslotte nog een woordje van troost. Gisteren zong ons koor tijdens een liturgieviering in Sluis. Het Evangelie was uit Matteüs 11, 25-30. Daarin stond onder andere te lezen:(in die tijd sprak Jezus:)
Komt allen tot mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken.
Alhoewel ik niet elke zondag naar de kerk ga spraken deze woorden mij erg aan. Daarom geef ik ze door aan u, omdat u zich ook getroost en geborgen zoudt weten. Houdt dus moed, er is altijd ergens iemand die om u geeft!
Boek: Een zoektocht naar je ware zelf, auteur: Jean Jenson, meer info op het Internet.
|
recensies
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
Invite as friend
